Wiosną 1209 roku święty Franciszek z Asyżu poprosił w Rzymie o zatwierdzenie napisanej przez siebie Reguły. Papież Innocenty III, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami miał odmówić i wręczyć św. Franciszkowi napomnienie, ale, jak mówią podania, pod wpływem snu z poprzedniej nocy postanowił zatwierdzić Regułę. W śnie tym papież Innocenty widział walące się mury bazyliki św. Jana na Lateranie oraz młodzieńca, który w jego oczach urósł do olbrzyma i ocalił Lateran. W św. Franciszku Innocenty rozpoznał młodzieńca ze swego snu i zatwierdził franciszkański sposób życia, polecając braciom mniejszym głoszenie nawrócenia i pokuty. Do dzisiaj na pamiatkę tego wydarzenia można ogladać pod Bazyliką św. Jana na Lateranie piękny monument Biedaczyny z Asyżu, który razem ze swoimi towarzyszami otrzymał Regułę i błogosławieństwo dla siebie i swoich braci. Cieszymy się z daru św. Franciszka dla calego Kościoła i z radością obchodzimy Jubileusz 800-lecia założenia Zakonu Braci Mniejszych i pragniemy się dzielić charyzmatem franciszkańskim we współczesnym świecie.
/AS/
REGUŁA ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU
Święty Franciszek z Asyżu, założyciel Zakonu Braci Mniejszych pod naciskiem swoich braci proszących dla całego Zakonu o ostateczną regułę, która by normowała całe życie braci mniejszych. Franciszek postanawia udać się zimą 1222 r. do pustelni w Fonte Colombo, gdzie podczas modlitwy i postu pisze ostateczny tekst Reguły. Reguła nie stanowi dzieła samego Franciszka, ale jest to owoc pracy zespołowej. Biedaczyna pisał z br. Leonem, który był jego sekretarzem i br. Bonizzo, który był biegły w prawie kościelnym. Reguła dzieli się na dwanaście rozdziałów, które stanowią program życia i apostolstwa braci mniejszych. Już pierwszy rozdział określa ideę Zakonu: Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości (2Reg. 1). Następne 5 rozdziałów są rozwinięciem pierwszego i ukazują one, że we wspólnocie jesteśmy braćmi, żyjącymi w ubóstwie, utrzymującym się z pracy fizycznej czy umysłowej, a kiedy to nie wystarcza możemy udać się po jałmużnę. Kolejne rozdziały reguły, aż do dwunastego stanowią przepisy dotyczące nakładania pokuty za grzechy, wyboru przełożonego całego zakonu, oraz także kaznodziejstwo i misji między niewiernymi. Poprzez sformułowania prawne przebija się przez całą regułę duch franciszkański, który odzwierciedla Ewangelię w taki sposób jak przyjmował i przeżywał św. Franciszek. Reguła w ostatecznej formie została zatwierdzona przez papieża Honoriusz III 29 listopada 1223 r. bullą Solet annuere. Reguła napisana przez św. Franciszka z Asyżu nie stanowi tekstu obowiązującego tylko Zakon Braci Mniejszych, ale jest fundamentem dla wszystkich gałęzi życia franciszkańskiego. Do dnia dzisiejszego zachował się oryginał bulli zatwierdzający Regułę wraz z jej tekstem i jest przechowywany jako relikwia w Sacro Convento w Asyżu.
Zakon Braci Mniejszych (Ordo Fratrum Minorum - OFM), liczy obecnie 15 030 braci na całym świecie. W tej aktualnej liczbie zakonników, ponad 2 tys. to bracia w trakcie formacji. Poza tym Zakon liczy ponad 10 tys. kapłanów i ponad 2 tys. braci zakonnych. Z Zakonu Braci Mniejszych pochodzi 6 kardynałów i ponad 101 arcybiskupów i biskupów. Bracia Mniejsi są obecni w 110 krajach, na pięciu kontynentach: Afryka i Bliski Wschód - 1088 braci, Ameryka Łacińska - 3609, Ameryka Północna - 1616, Azja-Oceania - 1301, Europa - 7416. Na cały Zakon składa się 103 prowincji, 7 kustodii autonomicznych, 13 kustodii zależnych, 1 federacja, 19 fundacji. Obecnie następcą św. Franciszka z Asyżu, czyli najwyższym przełożonym Zakonu, jest minister generalny o. José Rodriguez Carballo OFM, pochodzący z Prowincji św. Jakuba w Santiago de Compostela w Hiszpanii. W Polsce znajduje się pięć prowincji Zakonu Braci Mniejszych: Niepokalanego Poczęcia, Matki Bożej Anielskiej, św. Jadwigi, św. Franciszka z Asyżu oraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.
PROWINCJA WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY W POLSCE
Prowincja Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Polsce jest jedną z najliczniejszych Prowincji w Zakonie Braci Mniejszych. Obecnie liczy 298 braci w tym 40 profesów czasowych, 14 nowicjuszy i 7 postulantów. Prowincja istnieje już ponad 150 lat i chociaż jej dzieje są bardzo zawiłe; nie brakowało bowiem w historii momentów całkowitego jej upadku, to jednak jej odradzanie się zawsze było znakiem Bożej Opatrzności jak i żywotności charyzmatu franciszkańskiego. Powstała w 1855 r. w Prusach i w Wielkim Księstwie Poznańskim Prowincja doznała ze strony zaborcy wielkiego upokorzenia poprzez kasaty i wypędzenie zakonników. Ten trudny okres przeżyło zaledwie sześciu braci. Jednak po pierwszej wojnie światowej, w obliczu nowego ładu politycznego odrodziła się i rozwinęła na jeszcze większym obszarze niż przedtem i choć kolejna wojna światowa, zmiany granic oraz powojenne lata komunizmu nadal hamowały jej rozwój to jednak pod koniec XX stulecia jawiła się jako jedna z największych prowincji zakonnych na świecie, by dać w końcu życie jeszcze jednej nowej prowincji na ziemiach polskich jak i nowym fundacjom poza jej granicami. Pod względem służby Kościołowi Prowincja rozciąga dzisiaj swoją działalność na 19 diecezji w tym 7 na terenie Polski. Są to diecezje: Katowicka, Gliwicka, Bielsko-Żywiecka, Częstochowska, Kaliska, Opolska, Poznańska. Prowincja posiada 38 klasztorów. Formacja braci, tak jak w całym Zakonie, rozpoczyna się od postulatu i nowicjatu. Kandydaci do Zakonu jeszcze przedtem mają możność rozeznania swego powołania w naszym centrum młodzieżowo powołaniowym „Trzej Towarzysze", by później odbywać tradycyjne etapy formacji w postulacie, nowicjacie i w domu profesów czasowych. Bracia, zarówno zmierzający do święceń i jak i bracia niekapłani, przygotowują się do swoich posług w czasie kilkuletniej formacji duchowej i intelektualnej. Wielkim wydarzeniem naszej wspólnoty są zawsze śluby zakonne czy święcenia gromadzące wielu braci jak i wiernych. Życie Prowincji toczy się wokół tych samych zasad, które wytyczył św. Franciszek, odczytywanych ciągle na nowo w zmieniającym się świecie. Nasza społeczność pragnie nieustannie odkrywać najgłębsze korzenie swej duchowej tożsamości. W tym też nurcie od kilku lat funkcjonuje franciszkańska pustelna oparta na Regule świętego Franciszka dla pustelni, otwarta na wszystkich, którzy pragną zaczerpnąć tam z duchowego dziedzictwa Zakonu. Święty Franciszek powołał swój Zakon jako wspólnotę braci toteż nasze życie toczy się w mniejszych lub większych społecznościach. W Zakonie naszym wspólnotowy charakter posiada zarówno praca jak modlitwa oraz wypoczynek czyli tzw. zakonna rekreacja. Wspólnota w końcu towarzyszy nam w chwili śmierci. Jedną z bardziej charakterystycznych cech Prowincji jest zaangażowanie apostolskie podejmowane na różnych obszarach. Najczęściej podejmowaną posługą przez naszą Prowincję jest duszpasterstwo parafialne. Obecnie powierzono nam około 50 parafii, w tym 14 na terenie Polski. Wielu spośród nas podejmuje pracę w katechezie, w duszpasterstwie szpitalnym, akademickim czy więziennym. Tradycją towarzyszącą nam od dawna jest duszpasterstwo rekolekcyjno misyjne w parafiach na terenie całej Polski. Chętnie w końcu podejmowana jest każda inna posługa o którą zwracają się wierni czy duszpasterze. Prowincja chętnie odpowiadając na potrzeby Kościoła i Zakonu od wielu już lat wychodzi naprzeciw potrzebom innych jednostek Zakonu. W związku z tym niektórzy bracia podejmują pracę w innych krajach, zwłaszcza takich jak: Austria, Niemcy, Włochy, Ukraina, Czechy, Białoruś, Rosja, Estonia. Szczególnym wyzwaniem jest jednak nasz udział od 1971 r. w misjach pozaeuropejskich: w Boliwii, w Chinach, w Republice Środkowoafrykańskiej, Tanzanii i w Ziemi Świętej. Mając zaś na uwadze przyszły rozwój Zakonu na nowych terenach Prowincja założyła dwie Fundacje czyli zalążki nowych prowincji: na Białorusi oraz na Ukrainie w obrębie obrządku bizantyjskiego. Niektórzy spośród braci pielęgnują wielowiekową tradycję Zakonu poświęcając się pracy naukowej w różnych ośrodkach akademickich. Głównym ośrodkiem integrującym te wysiłki jest Wyższe Seminarium Duchowne Prowincji w Katowicach Panewnikach, posiadające także bibliotekę, jedną z największych bibliotek kościelnych w Polsce. Bracia starają się wszelako nieustannie odkrywać nowe obszary ewangelizacji dotychczas nie uprawiane.
o. Ezdrasz Biesok OFM Minister Prowincjalny
DZIĘKUJEMY
Dziękujemy za naszego założyciela św. Franciszka z Asyżu za pierwszych polskich Braci Mniejszych za rozwój Zakonu w naszej Ojczyźnie za obecność Braci w Polsce za wierność Braci za wszystkie nasze dzieła apostolskie za misjonarzy franciszkańskich za ewangelizację za granicami Polski za wszystkie siostry Klaryski za wszystkich Franciszkanów świeckich za dar powołań franciszkańskich
* * *
MODLITWA JUBILEUSZOWA
Tobie Maryjo, Matko Jezusa i nas wszystkich, Oddajemy w opiekę cały Zakon Braci Mniejszych, naśladowców św. Franciszka. Przyjmij nas do Twego kochającego serca, abyśmy wytrwali w powołaniu franciszkańskim i mogli zawsze i w coraz większym stopniu "posiąść Ducha Pańskiego i Jego święte działanie".
Tobie Maryjo, Matko Jezusa i nas wszystkich, Zawierzamy wszystkich naszych misjonarzy, by dzięki męczeństwu wielu naszych poprzedników, mogli głosić Dobrą Nowinę całemu światu.
Tobie Maryjo, Matko Jezusa i nas wszystkich, Polecamy wszystkich naszych braci starszych i cierpiących. Obejmij ich swoim matczynym uczuciem i wlej w nich odwagę do naśladowania Chrystusa ukrzyżowanego.
Tobie Maryjo, Matko Jezusa i nas wszystkich, Oddajemy pod Twe przemożne wstawiennictwo wszystkich naszych braci, którzy nas poprzedzili w drodze do domu Ojca. Jesteśmy im wdzięczni za ich życie franciszkańskie oraz ich wkład w budowanie Królestwa Bożego.
Tobie Maryjo, Matko Jezusa i nas wszystkich, Powierzamy nasze niewierności popełnione w życiu "według świętej Ewangelii" i prosimy o siłę do bycia wiernymi "formie życia" przekazanej nam przez "człowieka nieskończenie małego".
Tobie Maryjo, Matko Jezusa i nas wszystkich, Składamy prośbę o wstawiennictwo i opiekę, gdyż odpowiedzialność bycia Bratem Mniejszym wymaga Twojego matczynego wsparcia. Pomóż nam być skromnymi i niosącymi pokój, Być zwiastunami sprawiedliwości i miłości, Być wiarygodnymi w odczytywaniu znaków czasu, Być nowymi i radosnymi, Być prawdziwymi świadkami Ewangelii, otwartymi na współczesnego człowieka. Amen.
Tobie Maryjo, Dziewico Niepokalana składamy w darze te róże jako znak naszej miłości i zaufania, które mamy wobec Ciebie. W Twoje ręce powierzamy przyszłość Zakonu Braci Mniejszych.
/tekst: o. Sergiusz M. Bałdyga OFM/
MODLITWA ZA ZAKON (oparta na Regule i Liście do Zakonu)
Prosimy Cię, Panie, za nasz Zakon • Abyśmy kochali i strzegli dusz naszych i dusz naszych braci. • Abyśmy zawsze i wszędzie okazywali się między sobą rodziną, objawiając jedne drugiemu z ufnością nasze potrzeby. • Abyśmy wędrowali razem w prawości naszego życia, nie według ciała, lecz według ducha, i wspierali się i poprawiali wzajemnie z pokorą i dyskrecją. • Abyśmy wystrzegali się wzburzenia i gniewu z powodu grzechu czy zła jakiegoś brata, lecz wspomagali się duchowo jak najlepiej potrafimy. • Abyśmy nie mieli żadnej władzy i nie panowali nad nikim, zwłaszcza nad współbraćmi, i byśmy postępowali tak jak Pan mówił i czynił. • Abyśmy źle nie mówili ani nie czynili bratu, lecz przeciwnie, byśmy przez miłość Ducha chętnie sobie wzajemnie służyli i byli posłuszni. • Abyśmy nie odstępowali od Bożych przykazań, błądząc z dala od posłuszeństwa, lecz wytrwali w przykazaniach Pana, jak przyrzekliśmy, zachowując świętą Ewangelię i nasz sposób życia. • Abyśmy słowami i czynami umieli głosić całemu światu, że nie ma innego wszechmocnego oprócz samego Boga. • Abyśmy umieli ewangelizować unikając kłótni i sporów, będąc gotowi służyć wszystkim i przyznając się do wiary chrześcijańskiej, a kiedy będziemy widzieli, że tak się Panu podoba, byśmy umieli głosić otwarcie Jego słowo. • Maryjo Niepokalana, Orędowniczko ubogich i Królowo Zakonu Serafickiego, przyczyniaj się za nami u Twego najświętszego Syna, naszego Pana i Mistrza. Amen
* * *
MODLITWA BRATA MNIEJSZEGO (z modlitwy Ministra Generalnego do Ukrzyżowanego z San Damiano)
Najwyższy, wszechmocny, dobry Panie, Stajemy przed Tobą wszyscy, my Braci Mniejsi. Ci, którzy z radością przeżywają swoje powołanie franciszkańskie, abyś ich umocnił na rozpoczętej drodze; ci, którzy są kuszeni, by oglądać się wstecz, aby odczuwali Twoją bliskość. Starsi wiekiem, aby nie ustała ich wiara, ich nadzieja i miłość do Ciebie; Młodzi, aby składali swój umysł, duszę i serce w Tobie, który jesteś najwyższym pięknem i wystarczającym bogactwem. Zdrowi, aby nigdy nie zapomnieli, że siła pochodzi od Ciebie; chorzy, aby w Tobie znajdowali swoją pociechę. Panie, rozjaśnij drogę naszego Zakonu: Spraw, byśmy odkrywali piękno naszego powołania i mogli wyśpiewywać z sercem wolnym i czystym Twoje wielkie czyny. Panie, pozostań z nami teraz i na zawsze! Amen
Abraham, 2009-01-20 21:45 A man is known by the company he keeps.
Artur - znowu ;o), 2009-01-23 21:39 Szczęść Boże Piękny tekst ... A ja Ojcowie i Bracia życzę Wam, słowami Pisma Świętego: "Niech Was Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad Wami, niech Was obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku Wam oblicze swoje i niech Was obdarzy pokojem..."
