Galilea - Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

 

   Tabor. Już z daleka widoczna jest jak na dłoni wyniosła, majestatyczna, osobna Góra Przemienienia Pańskiego z klasztorem franciszkańskim na szczycie (562 m n.p.m). Z daleka zdaje się wraz z drugą ważną górą podejmować hymn na cześć Pana Boga: "Tabor i Hermon wykrzykują radośnie na cześć Twego imienia" (Ps 89,13). O niej napisano, że dzięki swemu charakterystycznemu kształtowi, swej malowniczości, swej roślinności i wspaniałej panoramie, jaką stąd można oglądać, jest to jedyna w swoim rodzaju góra na terenie całej Palestyny. U jej stóp rozłożyła się wioska, która była świadkiem cudownego uzdrowienia epileptyka (Mt 17,15). Na samą górę Tabor można się dostać jedynie przy pomocy taksówki (zabiera na raz siedmioro pasażerów), która wije się serpentynami po jej zboczach, można oczywiście także pieszo. Na szczycie piękna, w naszym wieku zbudowana bazylika w stylu romańsko-syryjskim o trzech nawach, podobnych do trzech namiotów, w nawiązaniu do Mt 17,4: Panie... jeśli chcesz uczynią tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
   Jak tyle innych sanktuariów Ziemi Świętej, także ona została zbudowana na ruinach wcześniejszych. Pięknie jest tutaj i chciałoby się zawołać razem z Piotrem, Jakubem i Janem: Panie, dobrze nam tu być. Bowiem bazylika upamiętnia wydarzenie Przemienienia Pańskiego (Mt 17,1-8).
   Z góry Tabor roztacza się przy dobrej pogodzie wspaniała panorama, szkoda, że dziś mgła przesłania widok. U stóp rozciąga się najżyźnieszja równina Ezdrelonu. Tu już wiosna w całej pełni. Na południe widoczne są góry Samarii, przed którymi wznosi się słynna góra Gilboa, na której Saul poniósł klęskę i śmierć (l Sm 31,1-8) oraz Mały Hermon u którego stóp rozłożyło się małe osiedle muzułmańskie Nain (Naim), znane z cudu wskrzeszenia przez Jezusa zmarłego młodzieńca ubogiej wdowy (Łk 7,11-15). Na zachód roztaczają się pasma gór Karmelu, a przed nimi wzniesienia Dolnej Galilei z Nazaretem. Na północ - Górna Galilea, a w oddali - przy sprzyjającej aurze - moglibyśmy zobaczyć najwyższy szczyt Ziemi Świętej Hermon (zwykle ośnieżony) w Górach Antylibanu, skąd wypływa Jordan. Na wschód mamy dolinę Jordanu, Jezioro Galilejskie, a za nimi Góry Golan (okupowana część Syryjska, gdzie w ramach ONZ pełnią służbę wojskową m.in. także Polacy).

Ks. Alojzy Sitek

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

© o. Piotr Mędrak OFM, Lidia Sikora

 

Komentarze:
Dziękujemy za dodanie komentarza.
Komentarz czeka na akceptację moderatora.
Nie dodano jeszcze komentarza.

X
   27 listopada
   Św. Franciszek Antoni Fasani
   kapłan z I Zakonu (1681-1742)

   Urodził się 6 VIII 1681 r. w Lucerze (Włochy). Od wczesnego dzieciństwa pobożni rodzice prowadzili go do kościoła Franciszkanów Konwentualnych. Pociągnięty przykładem ich życia poprosił habit w klasztorze w Monte Sant’Angelo i otrzymał imię Franciszek Antoni.
   Po odbyciu studiów 11 IX 1705 r. przyjął święcenia kapłańskie. Odznaczał się wielką łagodnością i dobrocią, zyskując sobie przydomek "perła kapłanów" czy "wzór dobroci".
   Miłością darzył ubogich, sieroty, chorych, a zwłaszcza więźniów skazanych naśmieć. Był prawdziwym szafarzem Sakramentu Pojednania, niezmordowanym apostołem konfesjonału, w który codziennie spędzał wiele godzin.
   Zmarł w święto Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego 29 XI 1742 r.
   Papież Pius XII beatyfikował go 15 IV 1951 r., a Jan Paweł II kanonizował 13 IV 1986 r.
   Boże, Ty sprawiłeś, że św. Franciszek Antoni stał się znakomitym wzorem serafickiej doskonałości i gorliwym apostołem w głoszeniu Ewangelii; spraw przez jego zasługi i wstawiennictw, abyśmy nieustannie płonąc ku Tobie miłością i owocnie działając, osiągnęli wieczna nagrodę. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
zamknij
Wyślij kartkę