Galilea - Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

 

   Tabor. Już z daleka widoczna jest jak na dłoni wyniosła, majestatyczna, osobna Góra Przemienienia Pańskiego z klasztorem franciszkańskim na szczycie (562 m n.p.m). Z daleka zdaje się wraz z drugą ważną górą podejmować hymn na cześć Pana Boga: "Tabor i Hermon wykrzykują radośnie na cześć Twego imienia" (Ps 89,13). O niej napisano, że dzięki swemu charakterystycznemu kształtowi, swej malowniczości, swej roślinności i wspaniałej panoramie, jaką stąd można oglądać, jest to jedyna w swoim rodzaju góra na terenie całej Palestyny. U jej stóp rozłożyła się wioska, która była świadkiem cudownego uzdrowienia epileptyka (Mt 17,15). Na samą górę Tabor można się dostać jedynie przy pomocy taksówki (zabiera na raz siedmioro pasażerów), która wije się serpentynami po jej zboczach, można oczywiście także pieszo. Na szczycie piękna, w naszym wieku zbudowana bazylika w stylu romańsko-syryjskim o trzech nawach, podobnych do trzech namiotów, w nawiązaniu do Mt 17,4: Panie... jeśli chcesz uczynią tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
   Jak tyle innych sanktuariów Ziemi Świętej, także ona została zbudowana na ruinach wcześniejszych. Pięknie jest tutaj i chciałoby się zawołać razem z Piotrem, Jakubem i Janem: Panie, dobrze nam tu być. Bowiem bazylika upamiętnia wydarzenie Przemienienia Pańskiego (Mt 17,1-8).
   Z góry Tabor roztacza się przy dobrej pogodzie wspaniała panorama, szkoda, że dziś mgła przesłania widok. U stóp rozciąga się najżyźnieszja równina Ezdrelonu. Tu już wiosna w całej pełni. Na południe widoczne są góry Samarii, przed którymi wznosi się słynna góra Gilboa, na której Saul poniósł klęskę i śmierć (l Sm 31,1-8) oraz Mały Hermon u którego stóp rozłożyło się małe osiedle muzułmańskie Nain (Naim), znane z cudu wskrzeszenia przez Jezusa zmarłego młodzieńca ubogiej wdowy (Łk 7,11-15). Na zachód roztaczają się pasma gór Karmelu, a przed nimi wzniesienia Dolnej Galilei z Nazaretem. Na północ - Górna Galilea, a w oddali - przy sprzyjającej aurze - moglibyśmy zobaczyć najwyższy szczyt Ziemi Świętej Hermon (zwykle ośnieżony) w Górach Antylibanu, skąd wypływa Jordan. Na wschód mamy dolinę Jordanu, Jezioro Galilejskie, a za nimi Góry Golan (okupowana część Syryjska, gdzie w ramach ONZ pełnią służbę wojskową m.in. także Polacy).

Ks. Alojzy Sitek

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

© o. Piotr Mędrak OFM, Lidia Sikora

 

Komentarze:
Dziękujemy za dodanie komentarza.
Komentarz czeka na akceptację moderatora.
Nie dodano jeszcze komentarza.

X
   30 września
   Bł. Feliksa Meda
   dziewica z II Zakonu (1378-1444)

   Feliksa urodziła się w 1378 r. w Mediolanie jako córka szlachetnych i pobożnych rodziców, od których otrzymała staranne wychowanie. Miała jeszcze brata i siostrę, których bardzo miłowała. Rodzice wkrótce umarli, a Feliksa za zgodą rodzeństwa część swego majątku rozdzieliła wśród ubogich. Kiedy sama poczuła powołanie do życia zakonnego poradziła rodzeństwu, by i ono obrało życie zakonne. Brat wstąpił do Zakon Braci Mniejszych, natomiast Feliksa i jej siostra w 1400 r. wstąpiły do klarysek w klasztorze św. Urszuli w Mediolanie.
   Najlepsze świadectwo świętego życia bł. Feliksy pozostawił minister generalny braci mniejszych o. Wilhelm z Casale, który w 1439 r. wyznaczył ją za radą św. Bernardyna ze Sieny na ksienię w Pesaro. Tak napisał o. Wilhelm: "Jestem w pełni poinformowany od świadków godnych zaufania o twoim chwalebnym życiu, o twojej uczciwości, gorliwości, roztropności, przykładności; w ćwiczeniach zakonnych jesteś niestrudzona, w sprawach duchowych niezmordowana, w modlitwach skuteczna, w zapobiegliwości pilna, umiarkowana w upominaniu, zrównoważona w poleceniach, wspaniała w zrozumieniu, rygorystyczna w zachowaniu ciszy, roztropna w mówieniu, przezorna w radzeniu, obdarzona przez Boga licznymi zaletami i szczególnymi charyzmatami we wszystkich sprawach dotyczących dobrego zarządzania. Nie tylko autorytetem mego urzędu, lecz także Stolicy Apostolskiej, za radą i zgodą wielu ojców, ministrów i przełożonych zakonu ustanawiam cię ksienią i matką klasztoru w Pesaro".
   Życie klauzurowe s. Feliksy było bardziej anielskie niż ziemskie: jej czystość zakwitła jak lilia, jej surowe pokuty i posty objawiły się w tym, że nosiła włosiennicę, często się biczowała na pamiątkę męki Chrystusa, chodziła boso.
   Siostra Feliksa tylko 4 lata przeżyła w Pesaro. Swoim współsiostrom potrafiła wpoić ducha serafickiego. Dotknięta poważną chorobą, z gorącą wiarą przyjęła sakramenty św., przemówiła do swoich sióstr i błogosławiąc je klęczące obok jej łoża, zmarła 30 IX 1444 r.
   Papież Pius VII potwierdził jej kult dnia 2 V 1867 r.
   Zlej na nas, Panie, ducha świętości, którego udzieliłeś bł. dziewicy Feliksie, abyśmy mogli poznać miłość Chrystusa, która przewyższa wszelkie poznanie, i cieszyć się pełnią Twojego boskiego życia. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
zamknij
Wyślij kartkę