Galilea - Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

 

   Tabor. Już z daleka widoczna jest jak na dłoni wyniosła, majestatyczna, osobna Góra Przemienienia Pańskiego z klasztorem franciszkańskim na szczycie (562 m n.p.m). Z daleka zdaje się wraz z drugą ważną górą podejmować hymn na cześć Pana Boga: "Tabor i Hermon wykrzykują radośnie na cześć Twego imienia" (Ps 89,13). O niej napisano, że dzięki swemu charakterystycznemu kształtowi, swej malowniczości, swej roślinności i wspaniałej panoramie, jaką stąd można oglądać, jest to jedyna w swoim rodzaju góra na terenie całej Palestyny. U jej stóp rozłożyła się wioska, która była świadkiem cudownego uzdrowienia epileptyka (Mt 17,15). Na samą górę Tabor można się dostać jedynie przy pomocy taksówki (zabiera na raz siedmioro pasażerów), która wije się serpentynami po jej zboczach, można oczywiście także pieszo. Na szczycie piękna, w naszym wieku zbudowana bazylika w stylu romańsko-syryjskim o trzech nawach, podobnych do trzech namiotów, w nawiązaniu do Mt 17,4: Panie... jeśli chcesz uczynią tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
   Jak tyle innych sanktuariów Ziemi Świętej, także ona została zbudowana na ruinach wcześniejszych. Pięknie jest tutaj i chciałoby się zawołać razem z Piotrem, Jakubem i Janem: Panie, dobrze nam tu być. Bowiem bazylika upamiętnia wydarzenie Przemienienia Pańskiego (Mt 17,1-8).
   Z góry Tabor roztacza się przy dobrej pogodzie wspaniała panorama, szkoda, że dziś mgła przesłania widok. U stóp rozciąga się najżyźnieszja równina Ezdrelonu. Tu już wiosna w całej pełni. Na południe widoczne są góry Samarii, przed którymi wznosi się słynna góra Gilboa, na której Saul poniósł klęskę i śmierć (l Sm 31,1-8) oraz Mały Hermon u którego stóp rozłożyło się małe osiedle muzułmańskie Nain (Naim), znane z cudu wskrzeszenia przez Jezusa zmarłego młodzieńca ubogiej wdowy (Łk 7,11-15). Na zachód roztaczają się pasma gór Karmelu, a przed nimi wzniesienia Dolnej Galilei z Nazaretem. Na północ - Górna Galilea, a w oddali - przy sprzyjającej aurze - moglibyśmy zobaczyć najwyższy szczyt Ziemi Świętej Hermon (zwykle ośnieżony) w Górach Antylibanu, skąd wypływa Jordan. Na wschód mamy dolinę Jordanu, Jezioro Galilejskie, a za nimi Góry Golan (okupowana część Syryjska, gdzie w ramach ONZ pełnią służbę wojskową m.in. także Polacy).

Ks. Alojzy Sitek

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabor - Góra Przemienienia Pańskiego

© o. Piotr Mędrak OFM, Lidia Sikora

 

Komentarze:
Dziękujemy za dodanie komentarza.
Komentarz czeka na akceptację moderatora.
Nie dodano jeszcze komentarza.

X
   30 lipca
   Św. Maria od Jezusa Sakramentalnego
   dziewica z III Zakonu (1868-1959)

   Maria Natividad Venegas urodziła się 8 IX 1868 r. w La Taponie w pobliżu Zapotlanejo w meksykańskim stanie Jalisco jako ostatnia z dwanaściorga dzieci.
   W wieku 15 lat wstąpiła do stowarzyszenia Córek Maryi, gromadzącego dziewczęta katolickie. 8 XII 1905 r., odbywając rekolekcje dla członkiń stowarzyszenia, postanowiła wstąpić do zakonu. Przyłączyła się do sześcioosobowej wspólnoty Córek Najświętszego Serca Jezusowego, które opiekowały się chorymi w szpitalu w Guadalajarze. Tam żyła, pracowała, poświęcała się i modliła aż do końca swojego życia.
   W 1910 r. złożyła prywatne śluby zakonne, a dwa lata później została wybrana wikarią. W latach 1921-1954 była przełożoną generalną zgromadzenia, które w tym czasie coraz bardziej się rozrastało. Na polecenie miejscowego biskupa Franciszka Orozco y Jimenez Maria zredagowała konstytucje, które zostały zatwierdzone w 1930 r.
   Jej duchowość wyróżniała się szczególnym kultem Jezusa w Najświętszym Sakramencie oraz głęboką i czynną miłością do ubogich i cierpiących. Kierując wspólnotą sióstr prowadzących szpital, nie uchylała się od na niższych posług, ale wykonywała je z pokorą i prostotą. Owocem pokory było także jej zakonne ubóstwo, umiarkowanie w korzystaniu z rzeczy materialnych i oderwanie od świata. Pragnąc pomóc jak największej liczbie osób, otworzyła jadłodajnię oraz noclegownię dla krewnych pacjentów szpitala. Z jej wspaniałomyślnej opieki korzystali również seminarzyści. Wiernie przestrzegała reguły zakonnej, okazując w tym konsekwencję i stałość ducha, zarówno w rzeczach ważnych, jak i mniej istotnych. Darzyła wielkim szacunkiem przełożonych kościelnych, biskupów i kapłanów.
   W ostatnich latach życia, gdy straciła władzę w nogach, znosiła cierpienie pogodnie i wytrwale, poświęcając czas modlitwie i okazując posłuszeństwo nowej przełożonej. Zmarła 30 VII 1959 r.
   Beatyfikował ją 22 XI 1992 r. papież Jan Paweł II i on także wpisał ją do katalogu świętych 21 V 2000 r.
   Panie Boże, pozwól nam w życiu doczesnym zawsze pamiętać o sprawach niebios i naśladować przykład doskonałości ewangelicznej, jaki nam dałeś w osobie św. Marii od Jezusa Sakramentalnego. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
zamknij
Wyślij kartkę