Galilea - Tabga: Góra Błogosławieństw...

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA
Tabga: Góra Błogosławieństw, Kościół Rozmnożenia Chleba i Ryb, Kościół Prymatu

 

   TABGA: Ulubione miejsce Pana Jezusa. Tak nazywa to górzyste miejsce najstarsza tradycja chrześcijańska. Jest tu kilka sanktuariów.

   GÓRA BŁOGOSŁAWIEŃSTW. Tu znajduje się chyba najpiękniejsze sanktuarium, upamiętniające Jezusowe kazanie na górze, rozpoczynające się od ośmiu błogosławieństw: Błogosławieni ubodzy w duchu, płaczący, cisi, spragnieni sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca, pokój czyniący, prześladowani (Mt 5,3-10). Nowoczesna (1936) świątynia zbudowana na ruinach starego kościoła z IV wieku, ma kształt ośmioboku, w wymownym nawiązaniu do osiem błogosławieństw. Kościółek, jak i dom pielgrzyma, jest pod opieką włoskich sióstr. Jakże chciało by się tu przed świątynią usiąść i patrzeć na piękno Jezioro Galilejskie, widoczne jak na dłoni. Wcale się nie dziwię, że talmudyści mawiali: Jeśli raj jest na ziemi, to jest nim Genezaret. Warto dodać, że to miejsce odwiedził Jan Paweł II podczas swej pielgrzymki do Ziemi Świętej. W pobliżu przemawiał wobec stutysięcznego tłumu, głównie młodzieży. A więc na tym samym miejscu, na którym dwa tysiące lat Pan Jezus wygłosił "kazanie na Górze". Po odjeździe Papieża odbyło się spotkanie powołaniowe neokatechumenów - 44 tys. młodych ludzi całego świata. Kiedy w czasie Mszy św. skierowano do młodzieży wezwanie, by wstali ci, którzy rozpoznają, że Bóg wzywa ich do stanu kapłańskiego i zakonnego, powstało około 3000 chłopców i 2000 dziewcząt. Uczestnicy narodowej pielgrzymki do Ziemi Świętej nie spodziewali się takiej atmosfery, jaka wówczas tu panowała. Jeden z jej uczestników napisał: "Ustrojone ulice papieskimi i izraelskimi flagami, atmosfera oczekiwania i niezwykła życzliwość Żydów. Oni wiedzą dlaczego tutaj jesteśmy i czujemy, że pragną, aby nasz pobyt na ich ziemiach wypadł jak najlepiej. Dziękuję za te liczne spotkania, które umacniają mnie w przekonaniu, jak jesteśmy sobie bliscy. Naprawdę mamy wspólne korzenie. Dlatego tak bardzo urzekł mnie krzyż na ołtarzu na Górze Błogosławieństw, ucałowany przez Jana Pawła II przed Mszą św., na którym Chrystus przedstawiony jest jako Żyd z pejsami".
   U stóp tej błogosławionej góry w Tabga, leżą jeszcze dwa sanktuaria: Kościół Rozmnożenia Chleba i Ryb oraz Kościół Prymatu. Na drodze do nich, spotyka nas niezwykła radość: widok olbrzymiej tęczy na niebie, jakby splatająca żydowską synagogę w Kafarnaum z Górą Błogosławieństw.

   KOŚCIÓŁ ROZMNOŻENIA CHLEBA I RYB. Zatrzymujemy się w Kościele Rozmnożenia Chleba i Ryb, zbudowanego w latach osiemdziesiątych XX wieku. Zwiedzamy miejsce, o którym wspomina Ewangelista: Jezus... oddalił się... w łodzi na miejsce pustynne, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy (Jezus) wysiadł, ujrzał wielki tłum i zlitował się nad nimi. (Mt 14,13-14). Wtedy nastąpiło cudowne rozmnożenie chleba. To wydarzenie upamiętnia kościół niemieckich benedyktynów. Nie tak dawno odkryto tu mozaikę posadzkową o motywach roślinnych i zwierzęcych, ze starodawnej bazyliki z V wieku. Uważa się ją za perełkę sztuki bizantyjskiej. Ale jeszcze większe wrażenie robi znajdująca się pod ołtarzem inna starożytna mozaika posadzkowa, znana z licznych reprodukcji, przedstawiająca kosz z bochenkami chleba pomiędzy rybami. Symbol Eucharystii. Serdecznie dziękujemy tu Jezusowi za dar chleba powszedniego i eucharystycznego. Dziękujemy także za to, że Jezus ujrzawszy tłumy zlitował się nad nimi i przywołał do siebie uczniów i rzekł im: Żal mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy mnie, a nie mają co jeść. A jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze; bo niektórzy z nich przyszli z daleka (Mk 8,1-3). Serdeczne to słowa. Jezusowi żal ludzi, bo głodni, trzeba ich nakarmić, chociażby przez cudowne rozmnożenie chleba, tu nad Jeziorem Genezaret.

   KOŚCIÓŁ PRYMATU. Bardzo blisko stąd do Kościółka Prymatu, wyrastającego wprost z wód Jeziora Jezusowego. Jest to mała kaplica zbudowana z czarnego bazaltu wulkanicznego, wspierająca się na fundamentach prastarej świątyni (IV i V w.) i zbudowana na skale wchodzącej w jezioro. W kaplicy tej znajduje się część tej skały, którą nazywają "Stołem Pana". Miejsce to upamiętnia następujące wydarzenia: cudowny połów ryb i posiłek rybny Zmartwychwstałego Pana Jezusa z Apostołami (J 21,1-14) oraz następujące po nim przekazanie Piotrowi najwyższej władzy w Kościele, czyli prymatu: Paś owce moje, paś baranki moje (J 21,15-23). To wydarzenie przedstawia piękna statua na tle Jeziora Genezaret tuż obok kościółka. Przejmujące są te rzeźby. Klęczący, zalękniony i zdumiony Piotr odbiera laskę pasterską z rąk Pana Jezusa, który unosi nad nim dłoń przekazując władzę pasterska nad całym Kościołem. Niektórzy pielgrzymi tu pomodlili się za swoich proboszczów. Kaplica jest pod opieką franciszkanów. Przez pamięć na to miejsce i wydarzenie z połowem ryb i ucztą, także my pielgrzymi udaliśmy się do miejscowej restauracji aby zakosztować, jak smakują ryby z Jezusowego Jeziora, w tym także zachwalaną "rybę Piotrową".

  Ks. Alojzy Sitek

ZIEMIA ŚWIĘTA - GALILEA

Tabga: Góra Błogosławieństw, Kościół Rozmnożenia Chleba i Ryb, Kościół Prymatu
© o. Piotr Mędrak OFM

Komentarze:
Dziękujemy za dodanie komentarza.
Komentarz czeka na akceptację moderatora.
Byłam tam zaledwie kilka dni temu, w marcu 2010,było pieknie.

X
   24 lipca
   Św. Kinga
   księżna krakowska, dziewica z II Zakonu (1234-1292)

   Kinga przyszła na świat 5 III 1234 r. jako trzecia córka króla Węgier Beli IV i Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa, prawdopodobnie w Ostrzyhomiu. W 1239 r. jako piętnastoletnia dziewczyna przybyła do Polski, aby poślubić księcia krakowsko-sandomierskiego Bolesława Wstydliwego. Małżeństwo to było podyktowane przede wszystkim względami politycznymi, chodziło o zespolenie sił państw Europy Wschodniej przeciw Tatarom. Kinga wyraziła zgodę na decyzję rodziców oraz prośbę polskich możnowładców i w 1246 r. poślubiła Bolesława. W sercu zaś żywiła wielkie pragnienie złożenia Bogu ślubu dozgonnej czystości. Mąż zgodził się, by w małżeństwie zachowała dziewictwo.
   Kinga była dla księcia oddaną towarzyszką życia i jako poniekąd współrządczyni księstwa dbała o poddanych. Jej bystrość, inteligencja, prawość, zdecydowanie, energia wywierały wpływ, często decydujący, na wiele spraw. Czuwała, aby książę Bolesław w stosunku do poddanych kierował się zrozumieniem i sprawiedliwością. Oboje gorąco popierali sprawę kanonizacji św. Stanisława biskupa i męczennika, zamordowanego 8 V 1079 r., i istotnie kanonizowanego 17 IX 1253 r. przez papieża Innocentego IV w bazylice św. Franciszka w Asyżu.
   W 1279 r. zmarł książę Bolesław. Nalegano, by Kinga objęła władzę książęcą, ale ona opuściła dwór i przeniosła się do Starego Sącza, do ufundowanego przez siebie klasztoru, aby bez reszty oddać się Bogu. Właściwie to całe jej życie należało całkowicie do Boga i do ludzi.
   Przeżyła w klasztorze 13 lat. Wyrozumiała i kochająca wobec współsióstr, posłuszna, spełniała wszystkie pokorne posługi, wspierała chorych i biednych. Miała powiedzieć klaryskom: "Przychodzę do was, aby być waszą służebnicą, zapomnijcie o tym, kim byłam przedtem i uważajcie mnie za pokorną zakonnicę". Modlitwa, umartwienie, rozważanie Męki naszego Zbawiciela to przedmiot jej nabożeństwa.
   Kiedy w 1287 r. Tatarzy najechali na Polskę, Kinga z siostrami ze Starego Sącza schroniła się w zamku w Pieninach. A gdy i tam dotarli, przerażone siostry rzuciły się do stóp swej matki Kingi i tu powtórzył się cud asyski św. Klary z Saracenami.
   Życie i duchowość Kingi były ściśle związane z ruchem franciszkańskim. Żyła ideałami, które światu przypomnieli św. Franciszek i św. Klara. Żyć Ewangelią - to jej program życiowy. Pozostała mu wierna aż do śmierci 24 VII 1292 r.
   Papież Aleksander VIII dnia 11 VI 1690 r. potwierdził jej kult jako błogosławionej, Klemens XI w 1715 r. ogłosił ją Patronką Polski, a Jan Paweł II dokonał jej kanonizacji w Starym Sączu 16 VI 1999 r.
   Boże, Ty obdarzyłeś św. Kingę hojnym błogosławieństwem i zachowałeś dziewicą nawet w małżeństwie; spraw za jej wstawiennictwem, abyśmy dzięki czystości życia zawsze trwali przy Tobie i wstępując w jej ślady, mogli dojść do Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
zamknij
Wyślij kartkę