Święta Klara z Asyżu

Święta Klara (1193-1253) to postać, która zainicjowała istnienie żeńskiej wspólnoty franciszkańskiej w Kościele - Zakon Ubogich Panien, który z czasem zaczął nazywać się od jej imienia ZAKONEM ŚW. KLARY, popularnie znany jako SIOSTRY KLARYSKI.

   Znajomość Klary, aż do naszych czasów, opierała się tylko na kilku pobożnych biografiach, które swoje podłoże miały w Legendzie o św. Klarze, napisaną na polecenie papieża Aleksandra IV przez br. Tomasza z Celano z Zakonu Braci Mniejszych.

   Święta Klara nie pozostawiła po sobie wielkich dzieł z życia duchowego. Do naszych czasów zachowały się: Reguła, Testament, Błogosławieństwo i jej listy, a także tekst Procesu Kanonizacyjnego. Ukazują nam one jej sposób życia, prawdziwie ubogiego i ewangelicznego.

   W języku polskim posiadamy bardzo ubogą bibliografię na temat św. Klary, jak i jej życia, a także początków tworzenia się pierwszej wspólnoty w San Damiano.

   Cała postać i życie Klary są związane ściśle ze św. Franciszkiem, dlatego wszyscy zajmujący się studiowaniem historii i duchowości Zakonu Braci Mniejszych spotkają się z postacią św. Klary, która zawsze stoi blisko św. Franciszka, sama nazywa się jego Roślinką, którą św. Franciszek starał się pielęgnować.


   KRÓTKI ZARYS BIOGRAFICZNY

   Klara urodziła się w 1193 roku w rodzinie szlacheckiej Offreduccich jako pierwsza z trzech córek pana Favarone i pani Ortolany. W latach następnych na świat przychodzą jej młodsze siostry: Katarzyna (1197 r.) i Beatricze (1198 r.). Ojciec Favarone był rycerzem i bardzo często przebywał poza domem rodzinnym. Wychowanie i kształcenie Klary pozostawił swojej żonie Ortolanie.

   Około 1202 r. rodzina Offreduccich opuszcza Asyż z powodu wojny między mieszczanami a szlachtą i udaje się do Perugii, gdzie przebywa do 1205 roku. Po powrocie dom rodzinny Klary staje się jej "pierwszym klasztorem" - a to ze względu na czas, jaki spędzała na modlitwie, postach i pomocy ubogim, także trędowatym.

   Trzynastoletnia Klara bardzo uważnie śledziła Bożego szaleńca Ewangelii, którym był Franciszek Bernardone, jak też i jego pierwszych braci, wśród których był kuzyn Klary - brat Rufin. W swoich młodzieńczych latach zapragnęła z całego serca spotkać się z Franciszkiem, który w późniejszym czasie stał się jej mistrzem duchowym i ojcem. Bardzo szybko podczas wspólnych rozmów zrozumiała, do czego wzywa ją Bóg. Pragnie prowadzić życie takie jak Franciszek i jego pierwsi bracia.

   W 1212 roku, kiedy Klara kończy osiemnaście lat, postanawia całkowicie poświęcić się Bogu. W nocy z 18 na 19 marca, po Niedzieli Palmowej, ucieka z domu rodzinnego i udaje się do Porcjunkuli, gdzie w obecności Franciszka i braci obcina swoje piękne jasne włosy i zakłada szatę pokutną - habit - na znak swojej konsekracji i całkowitego oddania się Bogu.

   Brat Franciszek postanawia nową służebnicę Pańską umieścić w klasztorze św. Pawła di Bastia sióstr benedyktynek. Później przenosi Klarę do klasztoru Sant'Angelo di Pranzo, należącego również do sióstr benedyktynek. Po niedługim czasie do Klary dołącza jej młodsza siostra Katarzyna, która przyjmując habit, zmienia imię na Agnieszka. Następnie umieszcza Klarę i Agnieszkę przy kościele San Damiano.

   Na prośbę Franciszka i biskupa Asyżu Klara przyjmuje obowiązek kierowania wspólnotą sióstr. Troszczy się o wszystkie siostry miłością matczyną, ogarnia opieką te nawet siostry, które były poza granicami Italii. Klara starała się być dla sióstr wzorem modlitwy i kontemplacji w codziennym życiu zakonnym.

   Pierwsza wspólnota sióstr kształtuje się na wzór braci mniejszych, ale w 1215 r. Sobór Laterański IV postanowił, że Kościół nie będzie zatwierdzał nowych reguł, a wspólnoty nowo powstające mają przyjąć regułę z już istniejących. Poddając się postanowieniom soborowym, Klara była zmuszona przyjąć Regułę św. Benedykta, ponieważ reguła Franciszka nie otrzymała jeszcze pisemnego zatwierdzenia ( takie zatwierdzenie Franciszek otrzymał dopiero w 1223 roku bullą Solet anuere Sedes Apostolica.

   Pod koniec swojego życia Klara postanawia napisać swoją regułę. Za wzór posłużył jej tekst Reguły św. Franciszka, który ten pozostawił swoim braciom. Klara otrzymała zatwierdzenie tej reguły 9 sierpnia 1253 r. na dwa dni przed swoją śmiercią.

   Jedenastego sierpnia 1253 roku sześćdziesięcioletnia Klara umiera, ściskając w ręku regułę przez siebie napisaną i zatwierdzona przez papieża Innocentego IV. Zmarła w otoczeniu sióstr, które z bólem serca żegnały swoją siostrę i drogą matkę.

   Rozpoczyna się proces kanonizacyjny Klary i niespełna po dwóch latach papież Aleksander IV wpisuje Klarę w poczet świętych Kościoła katolickiego. W latach 1256-1257 Tomasz z Celano - brat mniejszy i biograf św. Franciszka - na polecenie papieża Aleksandra IV pisze życiorys św. Klary. W późniejszych latach papież Urban IV ogłasza św. Klarę patronką Drugiego Zakonu Franciszkańskiego.

   Święty Franciszek, założyciel Drugiego Zakonu, odegrał bardzo ważną rolę w życiu św. Klary. Są to dwie osoby, które są ściśle związane ze sobą i nie mogą być w pełni zrozumiałe w oderwaniu od siebie. Klara w całej swojej kobiecości pragnęła iść za Franciszkiem. Całkowicie mu się zawierzyła, słuchała jego rad, wybierając go za przewodnika duchowego.

   Ideały, które miała Klara, identyfikują się z ideałami Franciszka. Różnice, jakie zachodzą między wspólnotami braci i sióstr są niewielkie. Klara przyjmuje bez zastrzeżeń, do końca, Franciszkowy sposób życia. Najbardziej charakterystyczną cechą jest to, że Klara wzorując się na Franciszku, postanawia zachować całkowite ubóstwo. Pojęła lepiej tę myśl ubóstwa niż bracia Franciszka.

   Klara, jak podają nam różnego rodzaju opracowania, była najwierniejszą uczennicą Franciszka i Roślinką, jak sama siebie nazwała, zawsze starała się okazywać głęboką przyjaźń i pomoc względem swojego ojca i mistrza duchowego.


   ŚWIĘTA KLARA I ZAKON UBOGICH PAŃ

   Św. Klara urodziła się w 1193 roku w szlachetnej rodzinie w Asyżu. Otrzymała staranne wychowanie religijne i miała we wczesnej młodości przywilej pielgrzymowania do różnych miejsc świętych (Jerozolima, Rzym). Będąc piękną i bogatą przyciągała sobą uwagę wielu młodzieńców, którzy chcieli ja poślubić. Kiedy miała 16 lat i jej rodzice zaplanowali już zaręczyny, odmówiła zdecydowanie ze względu na inne powołanie.

   Zafascynowana stylem życia i działalnością św. Franciszka z Asyżu postanowiła, podobnie jak on, wyrzec się wszystkiego i naśladować Pana Jezusa przede wszystkim w ubóstwie. Stąd też, gdy miała 18 lat, przyjęła z rąk św. Franciszka pokutny ubiór i na znak "zaślubin" z Chrystusem obcięła sobie włosy. Stało się to pewnej nocy w kapliczce Matki Bożej Anielskiej, tzw. Porcjunkuli, znajdującej się w małym lasku, w pobliżu Asyżu.

   Wybierając drogę życia według Ewangelii, na wzór Biedaczyny z Asyżu, Klara zamieszkała przy kościele św. Damiana i tam powstała pierwsza wspólnota Sióstr Klarysek inaczej zwanych Ubogimi Paniami.

   Rodzina św. Klary nie chciała się zgodzić z jej wyborem i w różny sposób próbowano ją sprowadzić z powrotem do domu. Nie udało się to jednak- i co więcej, z czasem dołączyły do niej rodzone siostry: Agnieszka i Beatrycze, a po śmierci ojca również jej mama przyjęła habit zakonny.

   Św. Klara przez 40 lat żyła przy kościółku św. Damiana, starając się jak najwierniej zachowywać Ewangelię. Msza św., modlitwa i rozważanie Pisma św. były dla niej najważniejsze. Poza tym praktykowała posty i umartwienia pomimo tego, że przez wiele lat swojego życia ciężko chorowała i przez bardzo długi czas (28 lat) pozostawała na łożu boleści.

   Ten wymagający i bardzo surowy styl życia przyciągnął wkrótce nie tylko siostry św. Klary, ale również wiele innych dziewcząt z okolicy, stąd też św. Klara napisała Regułę, według której miały żyć Ubogie Panie.

   Jeszcze za życia św. Klary dokonały się różne niezwykłe wydarzenia i znaki, które wkrótce potwierdziły opinię o jej świętości. Wśród wielu wydarzeń warto wspomnieć obronę miasta i klasztoru przed Saracenami (tak w średniowieczu nazywano Arabów, a później także wszystkich muzułmanów). Kiedy żołnierze zbliżali się do klasztoru św. Klara ukazała się przed nimi z Najświętszym Sakramentem w ręku i Saraceni zaniechali dalszego ataku.

   Inne zdarzenie to cud z chlebami. Pewnego razu siostry nie miały już nic do jedzenia oprócz pół bochenka chleba. Św. Klara kazała siostrze Cecylii pokroić chleb, który miały rozdać wszystkim siostrom. Okazało się, że z owej połówki chleba dało się zrobić 50 porcji dla sióstr.

   Św. Klara zakończyła swoje ziemskie życie 11 sierpnia 1953 roku w Asyżu. W roku 1255 Klara została ogłoszona świętą, natomiast wiele lat później, w 1958 roku papież Pius XII ogłosił ją patronka radia i telewizji. Jej ciało zachowało się do dzisiaj i można je oglądać w Bazylice św. Klary z Asyżu, gdzie znajduje się w specjalnym grobowcu.

   Św. Klara jest współzałożycielką (razem ze św. Franciszkiem) Zakonu Ubogich Pań, tak zwanych Sióstr Klarysek. Używa się też nazwy Drugi Zakon Franciszkański. Dla wyjaśnienia podam, iż Pierwszy Zakon składa się z Braci Mniejszych, natomiast Trzeci jest Zakonem Franciszkanów Świeckich.

   Życie Sióstr Klarysek polega na wiernym zachowywaniu Ewangelii, ze szczególnym uwzględnieniem ubóstwa i medytacji.

   /Sergiusz M. Bałdyga OFM/


   MODLITWA I EUCHARYSTIA W ŻYCIU ŚW. KLARY

   Całe życie św. Klary było skupione na Jezusie Chrystusie. Jej myśli, uczucia były w Nim zatopione. Cała jej osoba kierowała się, aby naśladować Jezusa i ciągle przebywać w Jego bliskości. Przykładem w uwielbieniu Ciała Chrystusowego dla Klary był św. Franciszek. Klara żyła w czasie, kiedy kult Eucharystii szerzył się wśród ludu i zaczął zajmować ważne miejsce w życiu całego Kościoła.

   Głęboka wiara w moc Chrystusa eucharystycznego u Klary ujawniła się w groźnym momencie jej życia, kiedy to w 1241 r. wojska saraceńskie otoczyły San Damiano. Ucieka się ona do Chrystusa eucharystycznego, u którego wyprasza podczas modlitwy ocalenie od Saracenów nie tylko dla klasztoru, ale całego miasta Asyż.

   Miała całkowitą nadzieję, że Eucharystia doprowadzi ją do zbawienia. Klara nie traktowała w swoim życiu Eucharystii jako obrzędu symbolicznego, ale jako sakramentalne przyjęcie Tego, który przez wiarę i miłość obdarował ją w życiu modlitwy wszelkimi cnotami.

   Całe postępowanie, które możemy zaobserwować w codziennym życiu Klary miało swój początek w miłości, która kierowała ją ku życiu nieustannej modlitwy. Święta Klara miała naturę wybitnie kontemplacyjną. Prowadziła nieustanny dialog mistyczny z Bogiem i dlatego w różnego rodzaju opracowaniach możemy się spotkać z Klarą określaną mianem mistyczki. Modlitwa była oddechem jej duszy - modliła się tak, jak kochała, czyli zawsze.

   Możemy wyróżnić trzy formy modlitwy Klary: oficjum Boskie, liturgia eucharystyczna i nieustanna kontemplacja. Nie pozostawiła nam żadnego traktatu o modlitwie. Dlatego też nie pozostaje nam nic innego, jak sięgnąć do jej pism: Reguły, Testamentu, Błogosławieństwa i listów, gdzie możemy odnaleźć pouczenia Klary na temat modlitwy i życia sakramentalnego.

   Stałym przedmiotem jej modlitwy kontemplacyjnej był Jezus Chrystus, czując się z Nim złączona, sama nazywa się Jego oblubienicą. Kontemplowała ziemskie wydarzenia z życia Jezusa jak również Jego chwalebną mękę . Możemy z pewnością powiedzieć, że modlitwa, Eucharystia i inne sakramenty w życiu zakonnym Klary zajmowały najważniejsze miejsce.


   ŚWIĘTA KLARA JAKO KOBIETA NOWA

   Św. Klara jako kobieta nowa była zawsze kobietą Ewangelii Jezusa Chrystusa i dla naszych czasów staje się żywą Ewangelią. Swoim ewangelicznym życiem nieustannie nas oświeca, inspiruje i dodaje odwagi, aby iść na cały świat i głosić - przede wszystkim swoim życiem i świadectwem - Jezusa, którego tak mocno umiłowała.

   Klara staje się przykładem kobiety o wielkich zdolnościach dialogowania z władzą. Jej przykład wskazuję drogę rozwoju i wolności charyzmatu, jakim żyła i który proponuje kobietom współczesnego Kościoła.

   Dzisiejszy świat jest na etapie szukania i odzyskiwania powinności wobec przyrody, natury i całego stworzenia, które go otaczają.

   Klara ukazuje nam sens życia. Będąc roztropna panną ( por. Mt 25 ), sama jest lampą, która nigdy nie gaśnie: Wspaniała jasności błogosławionej Klary (...) Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, na ziemi była Klarą w niebie jest światłem. Świat dzisiaj potrzebuje takiego światła. Duchowość Klary i jej sposób życia jest powołaniem dla każdego i możemy, wczytując się w pisma św. Klary, naśladować jej chwalebne cnoty.

   Świadectwo życia Klary jest cały czas aktualne. Wielką łaską dla naszego Kościoła jest to, że do dnia dzisiejszego mamy wspólnoty sióstr św. Klary, żyjące pośród nas w klauzurze, modlące się za cały Kościół, braci i siostry, którzy żyją i pracują we wspólnocie Kościoła.

   "W obliczu potrzeby nowego zaangażowania świętości, św. Klara ofiaruje nam przykład takiej pedagogiki świętości, która żywiąc się nieustanną modlitwą, prowadzi do tego, że kontemplujemy oblicze Boga, otwierając serca na Ducha Pana, który przemienia każdą osobę, umysł, serce i działanie według wymogów Ewangelii".

   Fragment ten ukazuje nam wartość kontemplacji. Człowiek musi na nowo odkrywać wartości duchowe, proponowane nam przez św. Klarę. Przypomina nam, że te wartości duchowe możemy uzyskać tylko przez czyste serce i należy je strzec przed zgubnymi propozycjami dzisiejszego świata.

   Chociaż mijają wieki, to jednak blask średniowiecznej świętości Klary nie przygasł. Cały czas jej życiorysy i opracowania fascynują i rozpalają młodych. Jej otwarta postawa, szacunek dla innych ludzi, łączenie modlitwy i pracy, wrażliwość na ludzkie potrzeby, te wartości, które powodują, że jest szczególnie bliska dzisiejszemu człowiekowi, przed którym staje zadanie budowania wzajemnego szacunku i możliwości do rozwijania wzajemnego dobra w świecie.

   Święta Klara jawi się w historii jako wspaniała postać kobiety średniowiecza, a zarazem świętej Kościoła.

   Po Soborze Watykańskim II wymiar dziedzictwa św. Klary, zachowany w źródłach i pismach jest, szczególnie aktualny i godny do naśladowania. Dziś pośród wielu problemów, kryzysów, niepowodzeń jest potrzeba dostrzegania życia kobiet i to świętych kobiet w Kościele.

   Należałoby się zastanowić, na ile w Zakonie Braci Mniejszych w poszczególnych prowincjach, na etapie formacji zakonnej początkowej i ciągłej, mówi się na temat św. Klary. Należy przekazywać braciom, podczas omawiania duchowości franciszkańskiej, że jest ktoś taki jak św. Klara - "kobieta nowa". Nie należy pomijać tej, która tak wiele wniosła do naszej franciszkańskiej duchowości.

   Modlitwa, którą pragnę zakończyć niniejsze opracowanie, niech nam uświadomi, że mamy w naszej rodzinie franciszkańskiej św. Klarę, która nieustannie oręduje za nami przed Bożym tronem.
   Święta Klaro wspomnij na dzień twoich zaślubin z Chrystusem, w którym Pan udzielił Ci tak wielkiej łaski przez ręce naszego brata św. Franciszka. Przez pamięć na tę łaskę, prosimy Cię my, bracia mniejsi, wstawiaj się do Bożego Mistrza za wszystkie wspólnoty franciszkańskie, które na przestrzeni wieków zrodziły się pod natchnieniem Ducha Świętego w Kościele, oddane Mu w imię Serafickiego Franciszka. Niech w żadnych wspólnotach nie zabraknie ust i serc wielbiących Boga, a ogień miłości Bożej niech zawsze ogrzewa cały świat.

   /AG/


   ZNACZENIE HISTORYCZNE REGUŁY ŚW. KLARY Z ASYŻU

   Pierwsza wspólnota sióstr zaczęła się kształtować według pouczeń samego św. Franciszka, które pozostawił im na piśmie.

   Sobór Laterański IV, który odbył się 1215 roku zabronił w Kościele tworzenia się nowych Zakonów, a co za tym idzie nowych reguł zakonnych, zaś nowo powstające wspólnoty miały przyjmować reguły już istniejące. Wspólnota zamieszkująca przy kościele św. Damiana była zmuszona przyjąć regułę św. Benedykta.

   Ówczesny papież Honoriusz III miał za zadanie wprowadzenie nowych uchwał soborowych w życie całego Kościoła. Ustanawia zatem na Toskanie i Lombardię legata apostolskiego, którym został biskup Hugolin z Ostii, (zetknął się on wcześniej ze wspólnotą Ubogich Pań z Asyżu). Do wspólnoty św. Klary ustosunkował się bardzo łagodnie, gdyż wiedział, że wspólnota ta potrzebuje kościelnego zatwierdzenia i reguły.

   Kardynał Hugolin w 1219 roku postanawia napisać własna regułę tzw. Konstytucje Hugoliańskie. Mocą tych konstytucji pierwsza wspólnota św. Klary otrzymuje podstawę kanoniczną opartą na regule św. Benedykta. Klara jednak bardzo chciała znaleźć oparcie prawne w duchu franciszkańskim. Nadchodzi rok 1247, w którym to roku ukazuje się reguła Innocentego IV, reguła ta zmienia w profesji zakonnej imię św. Benedykta na św. Franciszka i cały zakon sióstr klarysek został oddany pod opiekę Zakonu Braci Mniejszych. Reguła Innocentego postanawiała:
   1. profesja zakonna jednakowa dla wszystkich sióstr.
   2. Sakrament Pokuty i Eucharystii maja przyjmować od braci mniejszych.
   3. przy odmawianiu oficjum maja trzymać się tradycji Zakonu Braci Mniejszych.

   Święta Klara w swoim życiu pragnęła dwóch rzeczy: całkowitej jedności z braćmi mniejszymi, co jak widać wyżej Innocenty IV sprawił, drugim było całkowite ubóstwo, od którego papież całkowicie odstąpił. Całkowity zwrot w stronę Zakonu Braci Mniejszych z pewnością zadowalał Klarę, ale nie mogła się pogodzić, że odstąpił od ubóstwa klasztorów. Reguła została wprowadzona w 1247 roku dla wszystkich klasztorów, co spotkało się z wielkim oporem w niektórych klasztorach klariańskich. W późniejszym czasie św. Klara postanawia napisać własną regułę, o czym w dalszej części opracowania.

   Po śmierci Klary jedynie dziesięć lat później powstają dwie inne reguły: bł. Izabeli, która była siostrą św. Ludwika IX, regułę dla bł. Izabeli ułożył, ówczesny generał Zakonu Braci Mniejszych św. Bonawentura, którą papież Aleksander IV zatwierdził w 1259 roku.

   Tworzące się nowe wspólnoty klariańskie stanowiły wspólnoty samoistne i dlatego nastąpiła potrzeba ich ujednolicenia. Papież Urban IV postanawia zredagować nową regułę dla tych wspólnot.

   Podczas redagowania tej reguły z pewnością znał regułę św. Klary i św. Franciszka, o czym świadczą niektóre z 26 rozdziałów reguły. Reguła napisana przez Urbana IV została wprowadzona w 1263 roku dla wszystkich klasztorów żyjących duchowością św. Klary.

   W XIII wieku jak możemy zauważyć Zakon św. Klary posiadał pięć reguł, z czego tylko dwie dzisiaj są w użyciu: reguła św. Klary (1253) i reguła papieża Urbana IV (1263).

   REGUŁA ŚW. KLARY
   Jak już wspomniałem wyżej św. Klara postanowiła napisać swoją regułę, którą całkowicie oparła na regule św. Franciszka. Klara staje się pierwszą kobietą w Kościele, która napisała regułę dla wspólnoty żeńskiej. Była to reguła, którą Klara nosiła w sobie przez czterdzieści lat i podczas jej redagowania liczyła się z regułami już istniejącymi, ale pragnęła ich dostosowania duchowi franciszkańskiemu. Jeżeli czytamy regułę św. Klary, to możemy zauważyć, że niektóre rozdziały jej reguły są mocno franciszkańskie np. rozdział VI, VII, VIII. Umieszcza aż 11 razy imię św. Franciszka, którego przedstawia jako autora ich sposobu życia. Nakreśla w regule cztery aspekty klariańskiego życia:
   1. Zachowanie Ewangelii
   2. Posłuszeństwo Kościołowi
   3. Służba Kościołowi
   4. Pielęgnowanie duchowości św. Franciszka

   Reguła ukazuje w całości Klarę żyjącą we wspólnocie sióstr, posiadającą zdolności organizacyjne. Zamierzeniem Klary było zmiana nazwy z Ubogich Pań na Ubogie siostry i wprowadza dwa ważne szczegóły: odmawianie Oficjum Boskiego, a nie jego śpiewanie; przyjmowanie pieniędzy przez siostry, które Klara traktowała jako jałmużnę. Było to w pewnym sensie coś nowego, bo jak wiemy Klara korzystała z reguły św. Franciszka, gdzie jest mowa o zakazie przyjmowania pieniędzy przez braci mniejszych.

   Dziewiątego sierpnia 1253 roku Klara otrzymuje zatwierdzenie swojego modelu naśladowania Jezusa Chrystusa w duchu franciszkańskim na dwa dni przed swoją śmiercią. Reguła została zatwierdzona bullą Solet annuere przez papieża Aleksandra IV, tylko dla klasztoru św. Damiana w Asyżu. Inne klasztory pragnące żyć tym sposobem musiały otrzymać specjalne pozwolenie Stolicy Apostolskiej.

   Pierwsza reguła napisana dla kobiet i przez kobietę zasługuje na wielkie uszanowanie i uważne zbadanie. Pierwsze badania nad regułą św. Klary przeprowadzili:
   - E. Grau ( 1953 )
   - Ch. A. Laintati (1973)
   - L. Iriarte (1975)
   - J. Garrido (1979)
   - J.F. Godet (1985)

   W dzisiejszym czasie odnowy życia zakonnego i odkrywania na nowo tożsamości i charyzmatu, gdzie następuje etap powracania do źródeł pierwotnego życia, wiele wspólnot klariańskich, podejmuje reformy. Na czele swoich ustaw zakonnych i duchowości stawiają regułę św. Klary, z której czerpią wzory i myśli przewodnie dla swojego życia kontemplacyjnego dzisiaj.


   BIBLIOGRAFIA:
   1. Wczesne Źródła Franciszkańskie T.2, Warszawa, 1981 r.
   2. Pisma św. Franciszka i św. Klary, Warszawa, 1992 r.
   3. Święci Franciszek i Klara z Asyżu Pisma, wyd. łaciński-polskie, Kraków-Warszawa, 2002 r.
   4. IRIARTE Lazaro OFMCap Reguła św. Klary litera i duch, Warszawa, 1993 r.
   5. DHONT Rene-Charles OFM Klara wśród swoich sióstr, Niepokalanów, 1988 r.
   6. NIEZGODA Cecylian OFMConv Święta Klara z Asyżu w świetle Poverella, Kraków, 1993 r.

   Osiem pism własnoręcznie napisanych przez Klarę stawia ją w szeregu nielicznych kobiet średniowiecza, które rozbiły "mur milczenia", sięgając swym głosem aż do naszych czasów. Matka franciszkanizmu jest kobietą, która pisze, udziela rad, czyni sugestie. Fakt napisania pierwszej Reguły ręką kobiety stawia ją w szeregu wielkich i mądrych, szczególnych i wyjątkowych kobiet Kościoła.
   o. dr Ernest Siekierka OFM

   /AG/
 

X

   21 września
   Bł. Piotr z Avili
   kapłan i męczennik z I Zakonu (ok. 1592-1622)

   Urodził się około 1592 r. w Palornero koło Avili (Hiszpania). Od młodości odznaczał się inteligencją i dobrocią. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych w prowincji św. Józefa, gdzie bracia żyli według norm i dyrektyw św. Piotra z Alkantary. Ojciec Piotr oddał się akcjom apostolskim, kierownictwu duchowemu, dziełom miłości oraz duchowej formacji dusz.
   Często zastanawiał się nad słowami Chrystusa: "Idźcie na cały świat głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, lecz kto nie uwierzy będzie potępiony". A także nad słowami św. Franciszka: "Teraz, bracia moi, rozejdźcie się po całym świecie i głoście Ewangelię dobra i pokoju". Ojciec Ludwik Sotelo przekonał o. Piotra, aby udał się z nim na misje. W 1617 r. trzydziestu franciszkanów opuściło Hiszpanię i udało się na Filipiny. Dwa lata przebywali tam, oddając się różnym formom apostolstwa wśród filipińskich chrześcijan.
   W 1619 r. z innymi udał się do Japonii. Tam wraz z bratem Wincentym od św. Józefa nauczał, katechizował i utwierdzał bojących się. Dzięki roztropności i przebiegłości udawało mu się uniknąć oddziałów, które ich poszukiwały. Jednak 17 IX 1620 r. zostali wydani przez chrześcijanina apostatę. Piotr został stracony 10 IX 1622 r. na Wzgórzu Męczenników w Nagasaki, śpiewając: Łaudate Dorniriurn omries gentes.
   Błogosławiony papież Pius IX beatyfikował go 7 VII 1867 r.
   Panie, utwierdź w nas nieustraszoną wiarę, dla której bł. Piotr z Avili, kapłan i męczennik, przylgnął do Chrystusa, Twojego Syna i dla Niego przelał krew; spraw za jego wstawiennictwem, aby Twój Kościół stał się sakramentem zbawienia dla wszystkich ludzi. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

zamknij
Wyślij kartkę