Strona główna

Kronika
27 czerwca 2017 r. - Egzamin licencjacki o. Idziego Soroburskiego OFM
2017-06-27

27 czerwca br. na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego o. Idzi Rafał Soroburski OFM zdał egzamin licencjacki z zakresu homiletyki w oparciu o artykuł  naukowy zatytułowany: „Osoba i zadania homilisty według wskazań Verbum Domini i Evangelii Gaudium”. Opiekunem naukowym naszego współbrata był ks. dr hab. prof. UŚ Leszek Szewczyk.

więcej→

Nasze Blogi
Żyć Słowem Bożym Medytacje franciszkańskie Postulat w Kobylinie Nowicjat w Miejskiej Górce
Franciszkańskie Wakacje z Chrystusem 2017
Powołanie Franciszkańskie
Bracia Mniejsi, Franciszkanie - Powołanie bez granic
LE TOUR DE FRANZ - Życie franciszkańskie



X
   24 lipca
   Św. Kinga
   księżna krakowska, dziewica z II Zakonu (1234-1292)

   Kinga przyszła na świat 5 III 1234 r. jako trzecia córka króla Węgier Beli IV i Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa, prawdopodobnie w Ostrzyhomiu. W 1239 r. jako piętnastoletnia dziewczyna przybyła do Polski, aby poślubić księcia krakowsko-sandomierskiego Bolesława Wstydliwego. Małżeństwo to było podyktowane przede wszystkim względami politycznymi, chodziło o zespolenie sił państw Europy Wschodniej przeciw Tatarom. Kinga wyraziła zgodę na decyzję rodziców oraz prośbę polskich możnowładców i w 1246 r. poślubiła Bolesława. W sercu zaś żywiła wielkie pragnienie złożenia Bogu ślubu dozgonnej czystości. Mąż zgodził się, by w małżeństwie zachowała dziewictwo.
   Kinga była dla księcia oddaną towarzyszką życia i jako poniekąd współrządczyni księstwa dbała o poddanych. Jej bystrość, inteligencja, prawość, zdecydowanie, energia wywierały wpływ, często decydujący, na wiele spraw. Czuwała, aby książę Bolesław w stosunku do poddanych kierował się zrozumieniem i sprawiedliwością. Oboje gorąco popierali sprawę kanonizacji św. Stanisława biskupa i męczennika, zamordowanego 8 V 1079 r., i istotnie kanonizowanego 17 IX 1253 r. przez papieża Innocentego IV w bazylice św. Franciszka w Asyżu.
   W 1279 r. zmarł książę Bolesław. Nalegano, by Kinga objęła władzę książęcą, ale ona opuściła dwór i przeniosła się do Starego Sącza, do ufundowanego przez siebie klasztoru, aby bez reszty oddać się Bogu. Właściwie to całe jej życie należało całkowicie do Boga i do ludzi.
   Przeżyła w klasztorze 13 lat. Wyrozumiała i kochająca wobec współsióstr, posłuszna, spełniała wszystkie pokorne posługi, wspierała chorych i biednych. Miała powiedzieć klaryskom: "Przychodzę do was, aby być waszą służebnicą, zapomnijcie o tym, kim byłam przedtem i uważajcie mnie za pokorną zakonnicę". Modlitwa, umartwienie, rozważanie Męki naszego Zbawiciela to przedmiot jej nabożeństwa.
   Kiedy w 1287 r. Tatarzy najechali na Polskę, Kinga z siostrami ze Starego Sącza schroniła się w zamku w Pieninach. A gdy i tam dotarli, przerażone siostry rzuciły się do stóp swej matki Kingi i tu powtórzył się cud asyski św. Klary z Saracenami.
   Życie i duchowość Kingi były ściśle związane z ruchem franciszkańskim. Żyła ideałami, które światu przypomnieli św. Franciszek i św. Klara. Żyć Ewangelią - to jej program życiowy. Pozostała mu wierna aż do śmierci 24 VII 1292 r.
   Papież Aleksander VIII dnia 11 VI 1690 r. potwierdził jej kult jako błogosławionej, Klemens XI w 1715 r. ogłosił ją Patronką Polski, a Jan Paweł II dokonał jej kanonizacji w Starym Sączu 16 VI 1999 r.
   Boże, Ty obdarzyłeś św. Kingę hojnym błogosławieństwem i zachowałeś dziewicą nawet w małżeństwie; spraw za jej wstawiennictwem, abyśmy dzięki czystości życia zawsze trwali przy Tobie i wstępując w jej ślady, mogli dojść do Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
zamknij
Wyślij kartkę